To najpopularniejszy rodzaj dziurki maszynowej. Jest obszywana ściegiem zygzakowym i stosowana głównie w odzieży lekkiej oraz średniej.

Najczęściej pojawia się w koszulach, bluzkach, sukienkach, pościeli i codziennej odzieży. Jest prosta, uniwersalna i funkcjonalna.

Dziurka z ryglem ma poprzeczne wzmocnienia na końcach. Dzięki temu jest bardziej odporna na rozciąganie i częste zapinanie.

Stosuje się ją w odzieży lekkiej i średniej, zwłaszcza tam, gdzie dziurka ma być praktyczna, trwała i estetyczna.

Dziurka z oczkiem ma charakterystyczne okrągłe zakończenie z jednej strony. Taki kształt ułatwia zapinanie większych lub bardziej wypukłych guzików.

Najczęściej występuje w marynarkach, płaszczach, żakietach i odzieży męskiej, szczególnie przy grubszych tkaninach.

Dziurka elastyczna jest przeznaczona do dzianin i materiałów rozciągliwych. Wykonuje się ją ściegiem, który pozwala tkaninie pracować razem z ciałem.

To ważne, ponieważ zbyt sztywna dziurka mogłaby pękać, deformować się albo ograniczać elastyczność ubrania.

To rozwiązanie spotykane w wysokiej klasy krawiectwie, np. w garniturach bespoke, płaszczach premium i eleganckich marynarkach.

Jest bardziej czasochłonna, ale daje bardzo szlachetny efekt i często świadczy o wysokim poziomie wykończenia.

Dziurka z pętelką, znana też jako purl edge lub gimped buttonhole, to elegancka wersja dziurki ręcznej z wypukłym wykończeniem.

Najczęściej pojawia się w marynarkach, żakietach i odzieży szytej miarowo. Pełni funkcję praktyczną, ale jest też dekoracyjnym detalem.

To elegancki i trudniejszy technicznie typ dziurki. Otwór wykańcza się wąskimi listewkami z tkaniny, które tworzą czystą, geometryczną formę.

Najczęściej stosuje się ją w płaszczach, marynarkach i żakietach. Wymaga dużej precyzji, bo każda nierówność jest widoczna.